در این جلسه از جمعه های روانکاوی به موضوع «وظیفه درمانگر در بحران های جمعی» می پردازیم. بحران جمعی فقط یک اتفاق بیرونی نیست. بحران، زبان را تغییر می دهد، آستانه تحمل را پایین می آورد و حتی اتاق درمان را هم وارد میدان اضطراب و سوگ می کند. در چنین وضعیتی درمانگر فقط با رنج مراجع روبه رو نیست، با فشار اخلاقی، خشم، ناامیدی و پرسش های دشوار درباره نقش خودش هم مواجه می شود.

در این جلسه تلاش می کنیم روشن کنیم درمانگر کجا باید بایستد تا نه به دام نجاتگری بیفتد، نه از ترس، درمان را رها کند، و نه آن قدر همسان شود که جایگاه حرفه ای اش فرسوده شود. هدف این جلسه ساختن یک موضع عملی و قابل اتکا است تا درمانگر بتواند در دل بحران، هم انسانی بماند و هم دقیق و حرفه ای عمل کند.