«هستم پس می‌اندیشم» در این جلسه فقط یک جمله فلسفی نیست؛ یک موضع روانی است در برابر بحران. وقتی فشار بالا می‌رود، ذهن اغلب توان مکث و فکر کردن را از دست می‌دهد. یا به واکنش های فوری پناه می‌برد، یا به قطعیت های تند، یا به بی حسی و فرسودگی. در چنین وضعیتی، اندیشیدن تبدیل به یک کار دشوار و در عین حال حیاتی می‌شود.

این جلسه با نگاه روانکاوی بررسی می‌کند چگونه اضطراب و آشفتگی معنا، ظرفیت تفکر را می‌بلعد و چرا حفظ امکان اندیشیدن، هم برای سوژه و هم برای درمانگر، یک راه عبور از آشفتگی است. هدف این است که بفهمیم چگونه می‌توان در دل بحران، به جای واکنش شتاب زده، فضای فکر کردن را زنده نگه داشت و آن را به یک تکیه گاه در زندگی و در اتاق درمان تبدیل کرد.