در این جلسه از جمعه های روانکاوی به موضوع «از روان‌پریشی تا سیاست فروپاشی» می‌پردازیم. فروپاشی فقط یک واژه سیاسی نیست؛ گاهی تجربه ای روانی است که در زبان، رابطه با واقعیت، و احساس امنیت انسان رخ می دهد. وقتی واقعیت ترک برمی دارد، معنا می ریزد، و فرد یا جامعه با نوعی بی پناهی و بی سامانی روبه رو می شود.

در این جلسه تلاش می کنیم مرز میان تجربه های فروپاشی فردی و فروپاشی اجتماعی را روشن کنیم. اینکه روانکاوی چگونه نشانه های گسست، اضطراب خام، پارانویا و بی اعتمادی را می فهمد و چطور می شود از این فهم برای خواندن سیاست فروپاشی در سطح جمعی استفاده کرد بدون اینکه روان پریشی را با بحران اجتماعی یکی بگیریم.