گاهی برای فهم یک نظریه، باید به پشت صحنهٔ زندگیِ نظریه‌پرداز نگاه کرد؛ به جایی که اندیشه‌ها هنوز در قالب نامه‌ها، تردیدها و گفت‌وگوهای شخصی شکل می‌گیرند.

در این جلسه با بازبینی بخشی از نامه‌نگاری‌های زیگموند فروید در فاصلهٔ سال‌های 1873 تا 1939، تصویری نزدیک‌تر از او نه فقط به‌عنوان بنیان‌گذار روانکاوی، بلکه به‌عنوان انسانی در حال زیستن، اندیشیدن و مواجهه با پرسش‌های زمانه‌اش ترسیم می‌شود. محور اصلی این جلسه خوانش و بررسی مقاله‌ای از دونالد وینیکات است که در سال 1962 منتشر شد و در آن، از خلال نامه‌های فروید، به وجوه انسانی‌تر و کمتر دیده‌شدهٔ او پرداخته می‌شود؛ متنی که توسط ارنست جونز ویراستاری شده و فرصتی فراهم می‌کند تا فروید را فراتر از نظریه‌ها و مفاهیم خشک دانشگاهی ببینیم.