این جلسه از جمعه های روانکاویبه مفهوم «روانکاو شدن» اختصاص دارد؛ نه به‌عنوان یک آموزش حرفه‌ای صرف، بلکه به‌مثابه دگردیسی درونی. خواهیم دید روانکاو واقعی نه آن است که پاسخ می‌دهد، بلکه آن‌که می‌تواند خلأ را تاب بیاورد. روانکاو باید ظرفیت فقدان، پذیرش ندانستن و سکونت در نقطه‌ی تهی را در خود بسازد؛ جایی که فضای میل پدیدار می‌شود و گفت‌وگو از معنا سرشار می‌گردد.